Dansen op een vulkaan

02.08.2008 12:30 Leeftijd: 10 Jaar
Categorie: Nederlands, Waddenacademie
Door: Leeuwarder Courant

We hebben er een nieuwe kennisinstelling bij

Sneinspetiele.

Een Waddenacademie, met zes knappe koppen die met het geld dat het waddengas ons oplevert, slimme dingen kunnen zeggen. Dat zo'n Friese instelling in Amsterdam gelanceerd werd, vond ik wel jammer. Er komt dit najaar hier nog een plechtigheid, maar dat voelt toch een beetje als goedmakertje.

Ik ben wel helemaal voor die academie, want er zijn al te veel neefjes en nichtjes naar Groningen en Amsterdam vertrokken om daar verder te leren. Ze hebben daar banen gekregen, partners ontmoet, en komen niet meer terug. Aan de Waddenacademie kan mijn nichtje van achttien nog niet gaan studeren, maar het is weer een stapje richting een heuse universiteit.

Mijn nichtje verwacht daar trouwens weinig van. Ze is net geslaagd voor haar vwo-examen, en gaat nu sociale geografie studeren in Nijmegen. Ik probeerde haar laatst nog met een wandeling over de dijk te overtuigen van de schoonheid van het wad. De avondzon trok een gouden spoor over de natte platen en ik dacht handig in te spelen op haar geografische belangstelling. Ze overtroefde me moeiteloos. ,,Wist je dat er tussen Vlieland en Harlingen een enorme vulkaan ligt?", vroeg ze. Ik zat net in een betoog over rust en ruimte en had geen antwoord klaar.

,,Dat zat in mijn examen aardrijkskunde. Er ligt een gigantische Krater onder de Waddenzee", ging ze verder. ,,Die zou maar weer eens actief kunnen worden."Ze lachte er wat vals bij. ,,Snap je nou waarom ik naar Nijmegen verhuis?"

Ik stond sprakeloos. Eerst de rijzende zeespiegel en de opwarming van de aarde, en nu ineens ook nog een slapende vulkaan in ons kwetsbare natuurgebied. De zon spande samen met mijn vileine oomzegger, want op dat moment wierp zij een onheilspellende rode gloed over het wateroppervlak. Alsof op dat moment het magma al opwelde uit de oude breuklijn. Het was me droef te moede. Al dat harde werken om dit gebied te vrijwaren van boortorens en garnalenvissers, het omstandig vastleggen van de beste broedplaatsen, het gepamper met de zeehonden, dat alles kon in één daverende explosie ongedaan worden gemaakt?

Dat moet onmiddellijk onderzocht. En laat er nou net een nieuwe kennisinstelling zijn geopend voor de wadden! Ik stel voor dat die van de slapende vulkaan prioriteit nummer één maakt. Volgens mij zijn ze in het geheim allang overtuigd van het gevaar onder de zeebodem. Die opening was niet voor niets in Amsterdam.

Bron: Leeuwarder Courant 2 augustus 2008